Άσκηση Περπάτημα - Τρέξιμο

Περπάτημα: Γιατί είναι καλύτερο από το τζόκινγκ στην πρόληψη του διαβήτη

Περπάτημα
Περπάτημα

Το καθημερινό γρήγορο περπάτημα είναι καλύτερο από το τζόκινγκ για την πρόληψη του διαβήτη, σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Diabetologia από επιστήμονες της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Duke.

Στη μελέτη συμμετείχαν 150 άτομα με προδιαβήτη. Το 70% των ατόμων με προδιαβήτη αναπτύσσουν διαβήτη μέσα σε λίγα χρόνια. Το φυσιολογικό επίπεδο σακχάρου (γλυκόζης) πριν από ένα πρωινό γεύμα είναι 70-100 mg/dl. Εάν το σάκχαρο είναι πάντα μεταξύ 101 και 125 mg/dl, ονομάζεται προδιαβήτης και όταν η γλυκόζη αίματος υπερβαίνει τα 126 mg/dl, ονομάζεται διαβήτης.

Όσον αφορά τις τιμές στην καμπύλη γλυκόζης, εάν το επίπεδο σακχάρου είναι πάνω από 200 mg/dl δύο ώρες μετά τη λήψη γλυκόζης, το άτομο είναι διαβητικό, ενώ εάν είναι μεταξύ 140 και 200 mg/dl, το άτομο είναι προδιαβητικό.

Στη μελέτη αυτή, 150 προ-διαβητικοί ασθενείς χωρίστηκαν σε τέσσερις ομάδες και ακολούθησαν διαφορετικά προγράμματα για έξι μήνες.

Η πρώτη ομάδα ακολούθησε ένα κλασικό πρόγραμμα πρόληψης του διαβήτη, το οποίο περιελάμβανε μείωση της πρόσληψης θερμίδων και άσκηση μέτριας έντασης που ισοδυναμούσε με περπάτημα 12 χιλιομέτρων την εβδομάδα.

Οι άλλες τρεις ομάδες δεν άλλαξαν τη διατροφή τους, αλλά απλώς γυμνάζονταν με διαφορετικές εντάσεις: μέτριας έντασης (περπάτημα 12 χλμ/εβδομάδα), μέτριας έντασης και μεγαλύτερης καθημερινής διάρκειας (περπάτημα 18,4 χλμ/εβδομάδα) και υψηλής έντασης (τρέξιμο 18,4 χλμ/εβδομάδα).

Περπάτημα - τρέξιμο
Περπάτημα – τρέξιμο

Η ελαφριά άσκηση καίει περισσότερο λίπος

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα αυξήθηκαν περισσότερο στους συμμετέχοντες που συνδύαζαν ελαφριά άσκηση με βελτιωμένη διατροφή. Αυτό οδήγησε σε 9% βελτίωση της ανοχής στη γλυκόζη (η ανοχή στη γλυκόζη είναι ο ρυθμός με τον οποίο το σώμα επεξεργάζεται τους υδατάνθρακες και αποτελεί προγνωστικό παράγοντα για την εξέλιξη από τον προδιαβήτη στον διαβήτη).

Από τις ομάδες που έκαναν μόνο άσκηση, η μεγαλύτερη βελτίωση της ανοχής στη γλυκόζη κατά 7% παρατηρήθηκε σε όσους περπατούσαν 18,4 χιλιόμετρα εβδομαδιαίως- όσοι περπάτησαν 12 χιλιόμετρα είχαν βελτίωση 5% και όσοι έκαναν τζόκινγκ μόνο 2%.

Το τελευταίο αποτέλεσμα μπορεί να προκαλεί έκπληξη, καθώς η άσκηση υψηλότερης έντασης δεν έφερε καλύτερα αποτελέσματα, αλλά οι ερευνητές εξηγούν το γιατί. Η άσκηση υψηλής έντασης τείνει να καίει περισσότερη γλυκόζη έναντι του λίπους, ενώ η άσκηση μέτριας έντασης τείνει να καίει περισσότερο λίπος έναντι της γλυκόζης.

Ο δρ William Kraus, καθηγητής καρδιαγγειακής ιατρικής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Duke, λέει: “Πιστεύουμε ότι ένα από τα οφέλη της άσκησης μέτριας έντασης είναι ότι καίει το λίπος στους μύες και αυξάνει την πρόσληψη γλυκόζης από τους μύες. Αυτό είναι σημαντικό επειδή ο κύριος χώρος αποθήκευσης της γλυκόζης αμέσως μετά το γεύμα είναι οι μύες”.

Πρόσθεσε.” Με χαρά βλέπουμε ότι το μήνυμα προς τον κόσμο είχε σχεδόν το ίδιο αποτέλεσμα!